Drukuj

Historia Zakładu Historii Sztuki

Od początku swojej działalności środowisko naukowe historyków sztuki Uniwersytetu Śląskiego tworzy programy badawcze odchodzące od dominującej w okresie poprzednim w środowisku polskim metody ikonograficznej na rzecz interdyscyplinarnych programów naukowych, które pozwalają przewartościować poglądy na zjawiska artystyczne XIX wieku, w szczególności szeroko pojętego historyzmu, sztukę przełomu XIX i XX wieku oraz wielorakie przejawy sztuki XX i XXI stulecia. Uwzględniając cale instrumentarium metodologiczne wypracowane przez historię sztuki i nauki pokrewne (socjologia, psychologia sztuki, filozofia), Zakład Historii Sztuki objął badaniami przede wszystkim sztukę i kulturę artystyczną regionu górnośląskiego od średniowiecza do czasów współczesnych. Z racji specyfiki regionu nacisk położono głównie na wiek XIX i XX. W kręgu penetracji naukowych znalazły się zjawiska artystyczne wykraczające poza wytyczony przez badaczy czasów międzywojnia (zarówno polskich jak i niemieckich) zakres problemów, uznanych i kontynuowanych przez powojenne gremia polskich historyków sztuki. Celem było stworzenie samodzielnego, całościowego obrazu zjawisk kulturowych Górnego Śląska, który niezależnie od optyki aktualnych koniunktur politycznych, nastrojów narodowych i społecznych wydobywał istotne dla tej ziemi procesy artystyczne. Wypracowane metody badawcze wpłynęły na programy nauczania na kierunku historia sztuki. W trakcie studiów student poznaje wiedzę ogólną konieczną do podjęcia studiów II stopnia z zakresu historii sztuki powszechnej i polskiej w przeglądzie chronologicznym oraz podstawy metodologii dyscypliny. Uwrażliwiony zostaje na zagadnienia formy dzieła sztuki i architektury oraz ich jakości artystycznej. Uczy się umiejętności samodzielnego formułowania oceny danego zjawiska artystycznego. W efekcie przygotowany jest do prowadzenia podstawowych prac w zakresie dokumentacji zabytków, przygotowywania wystaw dzieł sztuki, upowszechniania sztuki oraz obrotu dziełami sztuki. Potrafi dostrzec interdyscyplinarne odniesienia historii sztuki do innych dziedzin humanistyki. Założenia programowe uwzględniają także nieodzowne w warunkach wspólnoty europejskiej potrzeby kształcenia w zakresie wiedzy o kulturze regionalnej. Cele i oparte o nowoczesne metody badawcze sposoby kształcenia dostosowane zostały do indywidualnych, swoistych zjawisk artystycznych tego obszaru (mi. sztuka przemysłowa, osiedla robotnicze komponowane jako miasto ogród, współczesne działania artystyczne dzielnicy śląskiej). Studenci w czasie trzyletniej nauki podejmują samodzielne inicjatywy w zakresie tematów badawczych realizowanych na ćwiczeniach, konwersatoriach, zajęciach warsztatowych, seminariach, pracy dyplomowej. Zajęcia te przygotowują słuchaczy do podejmowania prac w zakresie upowszechniania dorobku kulturalnego i artystycznego regionu. Uczą wykorzystywania uzyskanej wiedzy i umiejętności do współpracy z placówkami konserwatorskimi, artystycznymi, wystawienniczymi, kulturalnymi, handlowymi.